Sudden panic, the doorbell, muffled sound so ominously tearing through silence

Have no idea which service to turn to, though want to pay for an essay? See our professionals and choose the only one to help you take care of the needed assignment lab report

Het werk van Hendrik-Jan Hunneman wordt veelvuldig getypeerd als functioneel, architectonisch, sober of industrieel. Een verklaring voor deze, toch ietwat droge en weinig specifieke omschrijving van zijn beelden, komt hoogstwaarschijnlijk voort uit het feit dat Hunneman zijn werken vaak vervaardigt van materialen die je ook tegenkomt in de utiliteits-bouw, zoals profielplaat of multiplex. Deze materialen – toegepast in de bouw van opslagloodsen, kantoorpanden op industrieterreinen, en grootschalige agrarische architectuur – worden binnen deze utilitaire context niet op esthetische gronden maar op bruikbaarheid en nuttigheid uitgekozen. Er kan in een rap tempo een solide bouwwerk mee opgetrokken worden dat onderhoudsvriendelijk is, of een gevel mee worden bekleed zodat deze de weersomstandigheden doorstaat. Doorgaans slepen dergelijke bouwwerken echter geen schoonheidsprijzen in de wacht.

Hunneman reageert met ruimtelijke installaties op bestaande situaties. Een specifieke omgeving, bijvoorbeeld een binnen- of buitenruimte van een tentoonstellingsplek, vormt het uitgangspunt voor het maken van nieuw werk. De door Hunneman hieraan toegevoegde structuur gaat vervolgens wat betreft schaal en proportie een relatie aan met de omringende omgeving en genereert zo een andere of hernieuwde fysieke ervaring. Zo realiseerde Hunneman in De Vleeshal in Middelburg het werk Kiss & Go (2002). In deze tentoonstellingsruimte bouwde hij een installatie van twee 5 meter hoge gele wanden van gevelprofielplaat. Achter deze wanden bevonden zich 30 meter lange trappen die de bezoeker naar boven, langs de voorgevel van het pand, en uiteindelijk weer naar beneden leidden. Het ‘parcours’ dat zo ontstond, opgetrokken uit het industriële bouwmateriaal, contrasteerde sterk met de laat-gotische architectuur van het voormalige stadhuis. Tegelijkertijd maakte deze ‘Fremdarchitektur’ het mogelijk de ruimte vanuit een ander perspectief te zien. Vanaf de hoge trappen kon de bezoeker de netvormige boogconstructie van het dak, de glas-in-loodramen en de heiligenbeelden van zeer nabij bekijken.

De titel van het werk in Middelburg verraadt Hunnemans belangstelling voor menselijke interactie: wat zijn de menselijke gedragingen binnen een dergelijke veranderde architectonische situatie? Hoe reageren anonieme individuele bezoekers wanneer zij elkaar op de smalle looproute van Kiss & Go tegenkomen? Het werk dat Hunneman voor Re:Rotterdam realiseerde, getuigt daarentegen van zijn interesse in de reactie van de toeschouwer op zijn werk. Het hoge, cilindervormige kunstwerk is opnieuw opgetrokken uit gevelprofielplaat, ditmaal in helder blauw, en doet zich voor als een te betreden vertrek. De keuze voor de titel, Sudden panic, the doorbell, muffled sound so ominously tearing through silence, vergroot deze suggestie van een aanwezige en toegankelijke binnenruimte.

De titel lijkt te refereren aan een vorm van vrees die een onverwachte bezoeker aan de deur kan teweegbrengen. Het gevoel dat er abrupt inbreuk gemaakt wordt op de geborgenheid van de private sfeer. De titel, de afmetingen van de architectonische installatie en het functionele materiaalgebruik, zetten een respons op het werk in gang: de toeschouwer tast het werk af, is zoekende naar de ingang tot de ruimte. Tijdens deze kortstondige omwenteling om het beeld, springt ook de ontsierende, graffiti-achtige markering op het oppervlak in het oog. Het rood van deze aangebrachte ‘aantasting’ op het verder smetteloze plaatmateriaal blijkt lippenstift te zijn, een spoor van Yves Saint Laurents lipstick in de kleur ‘Rouge Pur Couture 1’. Geen verf of viltstift – bij uitstek schildermaterialen – maar een substantie die eerder een associatie met beeldhouwwerken oproept, zeer feminien is en refereert aan menselijke aanwezigheid. Deze subtiele, maar evenwel subversieve vandalistische toevoeging – de handeling, wellicht in de titel benoemd als het gedempte, maar verontrustende geluid – versterkt Hunnemans metafoor van het buitengesloten zijn.

 Mariska Beljon 2012

essay writing service resume writer writing help